Reklama

Pracujemy od rana do wieczora, szkolimy się w weekendy, a na długie urlopy albo nas nie stać, albo nie mamy czasu. W obliczu tej sytuacji - wiedząc jak życiodajna i potrzebna do prawidłowego rozwoju jest rola słońca - skonstruowano maszynę pozwalającą nie tylko je naśladować, ale i ulepszyć. W języku polskim maszynę tą nazwano solarium. Można powiedzieć, że solarium to w pełni kontrolowane słońce na żądanie.



Można było po nim poznać, że budowany był z myślą o zupełnie innych mieszkańcach, niż ci, którzy zamieszkiwali go teraz. Nadleśniczy Rodenstein nie był żonaty, a że ten ogromny dom stał się dla niego zbyt ogromny, sprowadził do siebie daleką krewną i jej córkę. Krewną tą była pani Sternau, matka doktora Karola Sternaua. Od dłuższego czasu była już wdową więc chętnie zgodziła się na propozycję swego krewnego, którego powszechnie nazywano kapitanem, gdyż pełnił niegdyś funkcję kapitana formacji obrony kraju. W bocznym zabudowaniu, mieszkała rodzina sternika Helmera: jego żona i pięcioletni synek, Robert.

Wygodne sprzęty domowe stanowiły przywilej miejski. Dom wieśniaczy raził ubóstwem sprzętów, ograniczonych do minimum. W izbie centralne miejsce zajmowało duże łoże, ponadto można było zauważyć dzieżę, skrzynię do przechowywania ziarna, stół, tapety na pulpit komputera sprzętów gospodarskich i naczyń. Próżno by szukać większej ilości naczyń, lamp, czy mebli. Boccacio podaje: „Całe mieszkanie składało się z jednej izby, w której cudem tylko trzy łoża pomieszczono. Egoistka asfaltowa majestatycznie publikuje twarde karteczki.